Nasze klonowe sny o potędze... Zupełnie jakby bez związku z tym przedziwnym wydarzeniem sprzed lat , z wielką przyjemnością słucham właśnie , dopiero co ściągniętego "WHY DON"T THEY LEAVE THINGS (as they are) ALONE" wspaniałego BLANCMANGE. Why can't we leave things as they are ...?
Pięć lat - pośród wzgórz zielonych, z szumem pociągów, praca i kilka dachów nad głową- Podgórze, Biały Kamień, Szczawno. Książ i sobotnie wędrówki wąwozem Pełcznicy. Pięć lat - a może sześć ich było? :-)
Jakbym frunął nad wszystkimi latami wstecz... Moc tej muzyki mnie zdumiewa. Wpływa na mnie. Wypływa i unosi spokojnie. Zamknięte przestrzenie i nowe otwarte drzwi - jedne za drugimi ...
Ten kawałek poderwał mnie do nocnego lotu. Lał deszcz, pół Polski zalało a ja... pobiegłem w strugach deszczu słuchając tego niewiarygodnego utworu. Nawet nie zauważyłem ile razy zagrał i ile przebiegłem. Druga nad ranem, światła miasta i ... Sometimes
Wspomnienie dobrych lat i zapachu niebieskiego Joop'a... :-)
Madredus pojawił sie niedługo po tym jak całkowicie uległem muzyce Wima Mertensa - czyli gdzies tak na przełomie wieków.Gdzieś tak w okolicach 1999 albo może 2000. Mertensa posłuchałem i zakochałem jakoś tak w 1997 albo 1998 - słuchając audycji piątkowej w Trójce "Muzyka dla zmęczonych" - siedzieliśmy sobie w Sieradzu w wynajętym pokokju a z głośnika popłynął Wim...
Odpadam- właśnie po raz tysięczny słucham "Oxala" i mogę jutro znów iść do ludzi ... :-)
Madredeus
11 V 2008, 22:56
Ulubienie :-) tej muzyki przeze mnie nie wzięło się ani z radiowej trójki i histerycznego uwielbienia kiedyś tam prezentowanego przez kilku prowadzących dla Madredeusa, ani nie z Lisbon Story - choć z biegiem lat coraz bardziej lubię atmosferę tego filmu- ale polubiłem głos pani Teresy po prostu- sam sobie i z siebie. Załuje że kilka lat temu nie pojechałem na koncert do Katowic. Liczę że jeszcze będę miał okazję wysłuchać ich na żywo- wszak tylko zawielsili działalność na czas jakiś- jak głosi oficjalna informacja. Czekam do nastęnej wiosny zatem - słuchając "A Andorinha da Primavera" ...
"Ludzie dumni chodzą po tej ziemi, nikt nienawiści tutaj nie szuka
Czasem widzę w snach pewien piękny kraj...
Piękną dolinę przed nami otoczoną zewsząd górami..."
Paweł na pewno zdziwi sie od czego Mesje (Pirx) zaczyna swoje wynurzenia na temat ulubionych momentów w muzyce.
Żaden z tytanów muzyki o których tak często Pawłowi trułem i wykazywałem wyższość na przykład Mike'a Oldfielda nad Duran Duran. A nawet jeśli dokładnie tak nie mówiłem - to takie miałem poczucie.
I oto proszę- na samym początku skromny utworek z dość kiepskiej płyty , zespołu którego praktycznie nie słuchałem , reprezentującego muzyczny styl , który choć nie był mi obcy do faworyzowanych nie należał.
Namysł nad tym od czego zacząć był szalenie długi - ogrom ukochanych sekund w muzyce przytłoczył mnie a chęć znalezienia jakiejś kwintesencji mojego rozmiłowania w muzyce sparaliżowała całkowicie moje poczynania w tym kierunku.
Choć wyrosłem na dżwiękach z grubsza rzecz ujmując syntetycznych lub/i patetycznych ale i niezmiernie prostych z drugiej strony za sprawą muzyki jakiej słuchali byli rodzice moi gdym dziecięciem był - muzyką, która będzie najlepszym wprowadzeniem do mojego idealistycznego i utopijnego świata jest pioseneczka " Cały świat..." formacjii Deuter , pochodząca z płyty 1987.
Jako rzecze Wikipedia - płyta nieszczególna i przychylam się do takiej o niej opinii.
Jeśli wtedy "Cały świat " zrobił na mnie wrażenie - to przede wszystkim warstwą muzyczną- oszczędną gitara grającą na dużym pogłosie kilka akordów w iście harcersko-żeglarski sposób, głosem Pawła Kelnera - naiwnym i punkowo nierównym, melodią smutną na modłę (!) kościelnych zaśpiewów. I zrobiłą na mnie ta muzyka wrażenie słowami - akurat wtedy często słuchałem muzycznych produkcji "Izraela" i poetyka polskich tekstów wielbiących reggae-raj wyśmienicie odpowiadała mojej wrażliwości , wrażliwości pryszczatego 18-nasto latka szukającego swojego spokojnego miejsca na tym świecie. "Góry otaczają Jeruzalem, tak jak Jahwe otacza swój lud" - słowa psalmu wypisane przez jednego ze starszych kolegów na drzwiach toalety w moim liceum przywołane wspomnieniem jakoś pasują do słow o pięknej dolinie otoczonej zewsząd górami. Być może obecność Roberta Brylewskiego w składzie Deutera może jakoś tłumaczyć to dziwne podobieństwo oraz całe reggae natchnienie i jakby delikatnie przebijającą pulsację jaka słyszalna jest w sposobie gry na gitarze w tym utworze.
Zaskakująca muzyka jak na mnie, zaskakująca jak na formację zdecydowanie punkową. Doskonały kawałek - w kontekście całego punkowego "nie" - natchniony "regalską" smutną nadzieją na lepszy czas.(Kelner z "kimś tam" zrobili chyba nową wersję tego utworu- nie słyszałem )
I jeszcze o sekundach ulubionych. Druga minuta , dwunasta sekunda - na chwile milknie śpiew a do gitary przyłacza się dykretnie syntezator lub sampler - kilka dosłownie dźwięków które sprawiają że mam łzy w oczach.
Krótko. Deuter, "Cały świat..." , 02 minuta 12 sekunda i dalej. Dlaczego? Bo czasem tak bardzo chciałbym żeby to wszystko wróciło... ... i znów mieć nadzieję że może być właśnie tak...
Pośród łódzkich wzgórz odkrywam to o czym do tej pory ledwie czytałem - jak historię obcego kraju - ślady polskości, pejzaże dawnych powstań, życia jakby z "Chłopów" przeniesione.
I to wszystko inne o czym czytałem, uczyłem się - ale - czego nie było, bo być nie mogło w duszy mnie, który wychował się pośród niemieckiej architektury, urbanistyki, kompozycji pejzażu - który znał odległą przeszłość znaczoną gotycką cegłą katedry wrocławskiej, szachulcowym rysunkiem kościoła w Miliczu, niezrozumaiałym lecz budzącym dziwny podziw napisem na starym nagrobku. To było- moje, choć nasiąkalem "zdalnie", jak każdy z nas na Dolnym Śląsku - polskością "bez pokrycia" - dziwiłem się jadąc do centralnej Polski, dziś wiem że- do Polski właśnie - mijanym krajobrazom, ludziom, powietrzu. Mieszkając na Dolnym Śląsku - dziś to WIEM jest się bardziej polskojęzycznym dolnoślązakiem niż Polakiem, przynajmniej dotyczy to jak sądzę mojego pokolenia. Być może następne- wtopione jeszcze bardziej w tamten dolnośląski pejzaż, zwolna urzeczywistnią polskość dolnośląską, wplecioną, wczepioną w tamtą ziemię i powietrze bardziej niż dzisiejsza moja polska tożsamość. Ją właśnie, tożsamość Polaka - znajduję TUTAJ, wokół Łodzi, gdzie daty z początku wieku znajdowane na cmenatrzykach wiejskich opatrzone są polskimi napisami. Obcy ale dopiero teraz "wyuczona" i "wyczytana" polskość zaczyna otrzymywać z zewnątrz prawdziwe sygnały polskości. Nie wystarczyły daty, fakty, literatura i piękny język ktory przecież tak lubię i lubuję się w jego nadużywaniu kwiecistem - trzeba jeszcze nieuchwytnego ogółu pejzażu, drzew, mowy, powietrza tutejszego - abym zaczynal lepiej znajdować to na skraju czego, przez szkołę, przeszłość rodziców i ich rodzin, przez moje przecież korzenie - stałem i o czym mówiłem - ale w czym nie byłem, a na pewno nie tak mocno.Zdumiewające odkryć że jakbym był dzieckiem Polaków wychowanym w pełnej znajomości języka , teraźniejszości i historii własnego kraju - a dopiero dziś przyjechał do ojczyzny przodków. Tak, dziś to wiem na pewno - jestem nieodwracalnie polskim Dolnoślązakiem, który odkrywa największą część swojego "ja" - Polskość. O wynikach tego przejmującego procesu - może jeszcze napiszę kiedyś... :-)
Gdzie znajdę jeszcze podobny betonowy dowód wiary i prośbę tak właśnie do Najwyższego kierowaną?
